İlk İntiba

+Benim gidesim var da, yol tek başına çekilmiyor. -Nereye gidiyoruz? +Mevsimin hep sonbahar olduğu bir yere. Arada ağaçların olduğu, ama yaprakların dökülmediği. Sessizlik dolusu yalnızlık senfonisi sergilenen bir yere. En güzel uykunu aldığın, geceleri hep yıldızların olduğu bir yere. Güneşin tüm güzelliğiyle gülümsediği, en güzel yemeklerin sunulduğu bir yere. Ama dur! Ben zaten senin yanındayken orada olduğumu hissediyorum, gözlerine her baktığımda görebiliyor, sesini her duyduğumda kulaklarımda yankılanabiliyor Seni nasıl götüreceğiz oraya?