İlk Dokunuş

Bir öğretmenin verdiği defter, zamanla çocuğun içine sığındığı bir limana dönüşür. Babasının koltukta uzanan ayakları, annesinin sessizce kitaplara dalan gözleri, en yakın arkadaşının adı ya da sınıfın bir köşesinde gizlenen gözyaşları... Hepsi, sayfalar arasında özenle dokunmuş birer iz gibi belirir. Bu öykü, susmanın bir eksiklik değil, farklı bir ifade biçimi olduğunu fısıldar adeta. Çocukluğun o kırılgan, yalın ve çıplak anlarını, hiçbir süzgeçten geçirmeden aktarır. Umut’un defteri, bir günlük değil; keşfedilmeyi bekleyen yeni bir dünyanın sesidir. Bazı çocuklar bağırarak anlatmaz. Bazıları, sessizliğin içinde konuşur. İşte bu kitap, onlardan birinin hikâyesi.