İkindi Güneşim

Gün batımının kızıllığında kaybolan anılar, zamanın acımasız akışında silikleşir. Bir zamanlar seher vaktiyle özdeşleşen aşk, şimdi ikindi güneşinin altında solgun bir hatıraya dönüşmüştür. Yıllar geçmiş, ama o eski benliğini bulmak ne mümkün; sanki her şey bir rüyanın içinde eriyip gitmiş. "Buluşsak mı?" diye düşünürken öğle vaktinin geçiciliği gelir aklına. Geri dönen bir zaman olabilir mi hiç? Şimdi o, ileri mi koşmalı yoksa durup yorgun gözlerini dinlendirmeli mi, bilemez. Bedeni mi yorulmuştur, ruhu mu? Bu ılık bahar esintisinde, seherin en güzel rüyası gözlerinin önünden bir türlü silinmez.