İki Süvari

Bir subayın günlüğünden kopmuş sayfalar gibi, *İki Süvari* monotonluğun içinde patlayan bir isyanı anlatıyor. Her gün aynı yüzler, aynı boş sohbetler, aynı kendini beğenmişlik... İnsanlar bu çarkın dişlileri gibi dönüp dururken, birinin içindeki sessiz çığlık yükseliyor: "Böyle yaşamaya dayanamıyorum." Alışılmışın dışında bir şeyler arzuluyor, ama ne olduğunu bile bilmeden. Tolstoy, bu kısa ama keskin öyküde, sıkışmışlığın ve değişim özleminin nasıl bir ateşe dönüştüğünü, iki atlı arasındaki gerilimle gözler önüne seriyor. Sıradanlığın içindeki o büyük patlamayı hissetmek isteyenler için.