İki Mevsim Bir Ömür

"Bir kiraz ağacı gölgesinde bir kaç dakika dinlenmekti ömür dediğin. Dakikaları anlara bölüp; içinden yıllar, yıllar içinden mevsimler bulup çıkarmaktı. Bahara hasret iki mevsim... Ömür mevsiminde yokluğun ayazdı. Isınmak için hayaline sarıldıkça harlandım. Ömrüme bahar ol istedim. Yok...Gelmedin... Aslında; ben seni papatya kokusu sinmiş ellerinden tanıdım. Ben seni, güneş olup dünyamı aydınlatan çakır gözlerinden tanıdım. Ben seni en çok dallar döken o hırçın, deli rüzgarından tanıdım. “