İhtiras Kurbanları

Begüm’ün sesi, her satırda bir çığlık gibi yükseliyor: "Bırakma kendini, şimdi daha çok ihtiyacımız var birbirimize." Hayat, savruldukça savruluyor, adeta kontrolsüz bir fırtınaya dönüşüyor. Zayıflık, yok oluşun ilk adımı; direnmekse tek çıkış yolu. "Ayakların yere bassın artık," diyor, çünkü sen varsın. Olmasını istemediğin her şey, bir anda kapını çalıyor; önüne geçilemez bir gerçeklik olarak. Sözler yarım kalıyor, konuşulacak çok şey var ama henüz erken. Zaman, her şeyi söylemek için beklemiyor.