İçimden Geldi

Bazen durup düşünüyorum: Bu yaşananlar neyin nesiydi? Nasıl olup da böyle bir noktaya geldik? Sanki her şey, kırmızı bir halka gibi dönüp duruyor zihnimde. Adını koyamadığım bir duygu bu; belki utangaç bir çocuğun yüzündeki çiller kadar naif, belki olgunlaşmamış eriklerin buruk tadında gizli bir hüzün, belki de demir ranzaların soğukluğunda saklı bir sonbahar. Ayrılıklar neye benzer sence? Ya yeniden başlamalar? Günlere, gülümsemelere, sancılara artık isim veremiyorum. Sevda bile senden çıktı sanki. Çocukluğumu, kirpiklerinin ardında saklıyorum. Bunun da bir adı var mı? Bilmiyorum. Sadece içimden böyle döküldü işte. Adını sen koyarsın belki.