Huzur Yağmurları

Gönül bahçesi bir zamanlar yeşilken, şimdi bozkırın kimsesizliğiyle sararmış. Masada solgun bir gül, geçmişin izlerini taşıyor; ruh, hüzünle yoğrulmuş şarkılara teslim olmuş. Aşkın sarhoşluğu geçerken geride kırık kadehler, boşalan umutlar kalmış. Seher yeli usulca eserken, bedeni fırtınalar dövüyor, ruh ise sensizliğin çıplaklığıyla baş başa. Sensiz bir mezar istemiyor yürek, sensiz cennet bile anlamsız geliyor. Gözlerden süzülen yaşlar, hüzün yağmurlarına dönüşüyor; her damla, içindeki yangını söndüremeyen bir çığlık gibi.