Hüzüngah

dindi fırtına susadığım yarınları bırakarak ömrümün virâne bahçesine bu irkilmelerim hangi tufandan emanettir infazım nerede? meczupluğumu aşka çeviren zemheri yeniden dökül bozkırlarda kuruyan şelâleme unuttum bildiğim ne varsa aklım; kayıp bir yolcu… söz bitti sustu hengâme ellerimde koca bir hiç kaldı buz tutmuş zihnimi terk edip tenha bir uçuruma rüzgârları bağışla seherime yakarışlarımı savurup kederin sancısıyla uytsan beni ki ruhum! senin için hüzüngâhımda…