Hudutsuz

Moda kıyılarında, dalgaların usulca kıvrıldığı bir akşam düşünün; gökyüzü, hüzünle karışık gri bir maviye bürünmüş. Martıların kanat sesleri çoktan uzaklaşmış, vapur düdüğüyle birlikte. Yağmurun ılık damlaları düşse şimdi, doğduğum topraklardaki gibi, o tanıdık kokularla sarıp sarmalasa her yanı. Umudun son demlerinde, bir gökkuşağı belirse de, koşarak altından geçsem... Ya bedenimi Moda Burnu’ndan denize bıraksam, ruhum geri gelir mi? Kalbimi bir şişeye koyup karşı kıyıya yollasam, ulaşır mı yoksa bir balıkçının eski ağına takılıp kalır mı? Kim bilebilir ki...