Hıkd - Meczuh

Hayatım, bir yalanın gölgesiyle sarsıldığı gün paramparça oldu. O an geldiğinde, masumiyetin saf dünyası yerle bir oldu; ayaklarımın altındaki zemin kaydı, düşüşüm kaçınılmazdı. Her şeyi alt üst eden bu ruh, beni kördüğüm olmuş bir acının içine sürükledi. "Gitmekten korkmazsın belki, ama korkunun ta kendisi karşında duruyor," der gibiydi. Yüzündeki o soğuk ifadeyle, "Haklısın," dedi, "asıl hikâyenin kahramanı ben değilim." Gözlerimizde yanan ateş, iki yaralı ruhun sessiz çığlığıydı. En büyük günahını karanlığa gömmek istedi, ama yanıldı. Kapıyı yüzüne kapattığımda, dışarıda kabaran dalgalar bitkin bedenimi sürükledi. Artık etrafımızda yalnızca sis ve karanlık vardı; o güneş bir daha asla doğmayacaktı.