Hiçliğe Doğru 1

Bilmem nideyim şu gurbet ilinde Gâh savrulup ‘hiçliğe’ giden benim Ne gezer gül gibi yârin elinde Yarden beslenen har-u diken benim Yârimin bağına uğradım bir gün Yaban ot gibi orda biten benim Gelse de ansızın o bağdan sürgün Fersah fersah o yöne tüten benim Bastığın toprağa kurban olduğum Tut bendeni gün be gün yiten benim Uğrunda meğer gül gibi solduğum Şu harabe mesken, bu beden benim