Hiçgen

Sevdaların en kırılganı, avuçlarında eriyip gidenler değil mi? O anlar ki hiç var olmamış gibi kaybolur, geriye sadece boşluk kalır. Öfkeni gökyüzüne bırakıp bulutlara emanet et; sabahın ilk ışıklarıyla köşene çekil, gecenin karanlığını yok say. Peki ya gecenin kendisini? Onu da unut gitsin... Mehmet Emre Günay’nın *Hiçgen*’inde, varlıkla yokluk arasında sallanan duyguların izini sürüyorsun. Sayfalar, sessiz çığlıklarla dolu bir yolculuğa dönüşüyor; her satırda kaybolan, her kelimede yeniden doğan bir hüzün. Düşlerin ve gerçeklerin iç içe geçtiği bu metin, okuru kendi boşluklarıyla yüzleştiriyor.