Hiç Kimselerin Ülkesi

Aşa, kanatlarının arasında sakladığı basitliğiyle sessiz kalmayı seçti. Bir kuş için yaşam, avlayabildiği kadar yemek, özgürce süzülmek ve çerçöpten örülü bir yuvadan ibaretti. Altınlar, mücevherler, görkemli saraylar onun gözünde anlamsız birer yükten öteye geçmezdi. Bir an düşüncelere daldı: İnsana verilen akıl, gerçekte bir armağan mıydı, yoksa lanet mi? Bir lokma ekmek ve sıcak bir yatak için savaşan, başkalarının hırsı uğruna kan döken, kendi sonunu bile başkalarına adayan bir varlığın kaderi, aklın zincirleriyle mi örüldü? Belki de en büyük ceza, ihtiyaçlarını sonsuzlaştırmak ve huzuru hep uzaklarda aramaktı.