Helen'in Mektupları

Zamanın acımasız akışında kaybettiklerim, aslında hiç gitmemiş gibi geri döndü. İlk ayrılıkla sarsıldığım gün, içimdeki yangın soğuk kış rüzgârlarına inat yanıp durdu; ellerim, ayaklarım hep ürperdi. İstemediğim halde kabullendiğim her şey, bir süre sonra beni ben olmaktan çıkardı. Derin bir sorgulamadan sonra fark ettim: Bu yolculuğun asıl kahramanı bendim. Alper olarak yeniden doğdum. Bir zamanlar vedalaştığım umutlar, mutluluklar karşımda belirdi. Helsinki’de hayata gülümsedim, Turku’da aşkın izlerini sürdüm, İstanbul’da ise Helen’le buluştum. Kalbimin en soğuk köşelerine bile bahar meltemi değdi sonunda. Her şey, olması gerektiği yere oturdu; herkes, hak ettiği yeri buldu.