Hawar

Küçük bir Kürt köyünde, gecenin sessizliğinde kaybolan bir aşkın izleri var bu dizelerde. Nahêlim’in ellerinden düşürmediği kâğıtlar, sevgilinin bıraktığı kırık kalem uçları gibi, yüreğinin derinliklerinde biriktirdiği anılara dönüşür. Her satır, bir nefes alıp veriş gibi; bazen hüzünlü, bazen umutlu, bazen de isyanla dolu. Keçeden örülmüş bir örtüye sarınmış gibi, bedenini sarmalar, toprağın kokusunu içine çeker. Bu şiirler, bir yanıyla kişisel bir yolculuk, bir yanıyla da bir coğrafyanın sesidir. Kederle yoğrulmuş, ama yine de direnen bir yürekten dökülenler... Kâğıda dökülen her kelime, bir avuç toprak gibi, tutunacak bir yer arar.