Hasretin Gölgesindeki Sevda

Sevda, kimi zaman bir umut ışığı, kimi zaman da içten içe kemiren bir yangındır. Leyla’nın Mecnun’a duyduğu özlem, Ferhat’ın dağları delercesine Şirin’e ulaşma çabası, nice yüreklerin kırık dökük hikâyelerine eşlik eder. Ayrılıklar, bekleyişler, kuruyan dudaklar ve gözyaşlarına bulanmış anılar… Hepsi, yaşamın acı tatlı gerçeğidir. Zorluklar olmasa, sevdaların derinliği nasıl anlaşılırdı ki? Acıya göğüs germek, ayrılığa dayanmak, belki de en büyük cesaretin ta kendisidir. Ve sonunda, her şey gibi sevdalar da bir gün toprağa karışır. "Koş, ara, peşimden gel… Ama unutma, mezara götüreceğim her şeyi, sevdalarımla birlikte." Bu satırlar, aşkın ve çilenin bin bir yüzünü anlatıyor; hayatın ta kendisini.