Hasret Çarmıhı

Ateşe dokunduğunda kanatları yanan o pervanenin derdi de ne gam Yârdan hatıra kızıl yangınların ortasında gözyaşımla kalmışım ben Ne dert edip durur ki bu gecenin sabahını şu idam mahkûmu adam Hasret çarmıhında gözleri bağlanıp bin kere canımdan olmuşum ben Ey bülbül! Gülün bir yaprağı yere düştü diye nedir bu feryad ü figan Koklamaya kıyamadığı o goncası dalından koparılıp alınmışım ben Söyleyin Mecnun’a boşuna çöller aşmasın, Leyla gideli çok oldu buralardan Ayağımın tozuyla bir veda sözüne muhtaç ardından öylece bakakalmışım ben …