Halay

İncir: (Ayılar çok şaşkındır. Kekeleyerek, sevinçle) Ben çok iyi anlıyorum. Bizim dilimizi nasıl öğrendiniz? Nasıl yaptınız bunu? Mert: Çok uzun bir öykü. Gökyüzünde nasıl uçuyorsak, toprağı kazan, şu gördüğün kayaları parçalayan araçları nasıl yaptıysak, hayvanlarla konuşmayı da öyle başardık. Bundan sonra birbirimizi anlayacağız. Kavga etmeyeceğiz. Dostça yaşayıp gideceğiz. Gelin buraya bu suyun insanlarla paylaşılmasını birlikte kutlayalım. Önce kurdele kesimi. İncir: Ne güzel olur! Haydi çocuklar. Büyük ayı olarak kurdeleyi babama kestirelim. Mert: İyi düşündün. Buyur Palamut dede. Palamut: (Ayıların önüne öfkeyle geçer) Ey ayılar, insanlardan ne kadar uzak durursak o kadar mutlu oluruz! İnsanoğlunun tatlı sözüne, kütür kütür armuduna, şırıl şırıl akan suyuna sakın kanmayın. Bu yaşlı gözler neler gördü neler…