Güz Sancısı

Yaprakların döküldüğü sadece bir mevsim değildi; bir neslin umutları, hayalleri ve gençliğiydi. 12 Eylül’ün soğuk yeli, Anadolu’nun sessiz bir vilayetine ulaştığında lise koridorlarındaki yankılar sonsuza dek değişti. Öğretmenlerin suskunluğu, öğrencilerin yarım kalan cümleleri ve bir coğrafyanın ortak sancısı... Güz Sancısı, sadece bir dönemin değil, o dönemin gölgesinde büyümek zorunda kalan kırk beş farklı hayatın dokunaklı resmi… Takvimler sonbaharı gösterirken her bir hikâyede aslında kendinizden bir parça bulacaksınız. Çünkü bazen en derin yaralar, en sessiz vilayetlerde açılır. İşte bu yüzden bazı eylüller vardır, sadece yaprakları değil, insanları da döker dalından. 12 Eylül’ün gölgesi bir Anadolu vilayetinin lise koridorlarına düştüğünde ise “Güz Sancısı” sadece bir mevsimin değil, bir kuşağın ortak kaderi olur. Ah Şadi Amca’nın iç çekişinden Bosna’nın hüzünlü sokaklarına, Filistin’deki bir çift gözden Kışla Pasajı’nın kuytularına uzanan kırk beş farklı hayat... Bu kitap; “Aldırma Gönül” diyenlerin, “Amor Fati” (Kaderini Sev) bilgeliğine sığınanların ve samimiyeti kursağında kalanların hikâyesidir. Zafer ÖZDEMİR, Güz Sancısı ile bizi hafızanın ne denli güçlü olduğuna ikna ederken soruyor: “Neyi dert ediniyorum biliyor musun?”