Gurbet Yokuşu

Uzak diyarlarda geçen bir ömrün sessiz çığlıklarını taşır bu sayfalar. Dağlar gibi dimdik duran bir yürek, zamanla nasıl da eğilir gurbetin ağırlığı altında; sabrı taşsa bile, hasretin ateşi dinmez. Her damla yağmur, anılara karışır; her yaprak, uzak topraklara düşen bir veda mektubu gibidir. Yüreği vuslatın ağına düşenler bilir: özlem, bazen bir şarkıya, bazen de bir hüzün bağının dallarına sarılır. Boş umutların peşinde koşan gözler, geçmişin közleriyle yanmaya devam eder. Bu yokuşta yürüyenler, matem tutmaz artık; çünkü ruhları, yazıya dökülen bir taziye gibidir. Gurbet, sadece bir yer değil, içine çekilen bir nefestir burada.