Günışığı Kenti

Emre’nin zihninde canlanan şehir, her köşesi aydınlıkla dolu bir düş gibiydi. Orada kışın sert soğuğu çocukların ellerini üşütmez, rüzgârın uğultusu oyunlarına karışmazdı. Geniş, yemyeşil ovalarda koşarken ayaklarına diken batmaz, solukları hiç kesilmezdi. Hasta olanlar, bir avuç umutla iyileşir, kimse onları bilinmeze sürükleyip ardında yalnızca sessizlik bırakmazdı. Her şey, sanki zamanın ötesinde bir yerde, güneşin hiç batmadığı bir cennette akıp giderdi. O kent, sadece hayalde var olsa da, içinde sakladığı sıcaklık gerçekten daha parlaktı.