Gün Doğarken

Borges'in geceleri, yalnızlığın sessizliğinde erirdi. Annesinin loş odasında, maun rengindeki yatağın başucunda oturur, duvarlara anlatırdı düşlerini. Kimselere açmadığı, belki de kendinden bile gizlediği o karmaşık hayaller, bir zincirin halkaları gibi birbirine geçmişti. Her biri, uzun bir yolculuğun başlangıcıydı; birinden diğerine savrulurken, geceler boyu süren bir serüvene dönüşürdü bu düşler. Sanki zaman durur, yalnızca imgeler akardı zihninde.