Güllere Su Taşıyan Ağıt

Sözcükler sustuğunda, içindeki fırtına daha da gürültülü olur. Dilsiz kalan bir yürek, umudun en kırılgan anında değil, tam da güvendiği yerde yarılır. Cesaretin son damlası çekildiğinde, zincirler kendiliğinden takılır bileğine. Mustafa Aslan’ın dizeleri, sessizliğin gürültüsünü, kırılmanın sessizliğini anlatıyor; bir ağıt gibi, ama güllere su taşırken. Her satır, kaybolan umutların peşinden koşarken, insanın kendi içindeki esareti fark etmesini sağlıyor. Kırılganlıkla cesaretin, suskunlukla haykırışın ince çizgisinde gezinirken, okuyanı da kendi yaralarının başına götürüyor. Yetmiş dört sayfada, kelimelerin gücüyle yeniden doğmanın imkânını sunuyor.