Göz Saati

Annesine uzanan bakışların ardında ne kadar yol var? Kuşların kanat çırptığı o mesafe, sararmış gözlerde biriken zamanı anlatıyor sanki. Çarşıda yürüyen acemi asker, yüzünde geçmişin izlerini taşıyor; Yavuz vakitler nereden akıp gelmiş, kim bilir? Şehir burada, akşam burada, işsiz İsmail’in gölgesi sokaklarda dolaşıyor. Saçları uzamış bir mevsim, gözlerini geri istiyor o askerden. Yüzüne doğru yürüyecek çocuk, kirli elleriyle karanlığa dokunuyor. Devletler, kapalı bir kilidin içinde mi saklı acaba? Annesine uzanan o bakış, deli karanfilleri kime vereceğini unutmuş. Her şey akıp gitti: şehir, akşam, İsmail, ahşap sevgililer... Geriye yalnızca sorular kalıyor.