Göynekli

Kaderin ağır yükünü omuzlarında taşıyan bir yürek, gerçeğin acımasız yüzüyle yalanın tatlı sarmalında savruluyor. Her duygu, bir sepette toplanmış meyveler gibi: kimisi tatlı, kimisi ekşi, kimisi de zehir zemberek. Elmanın kırmızısı mı doğruyu gösterir, yoksa yeşilinin altında saklı hüzün mü? Affetmek mi, yoksa öfkeyi kucaklamak mı? İnsanlar seninle acır, seninle yargılar, seninle kapılarını açar ya da kapatır. Peki ya sen? Gerçekten ne kadar gerçeksindir? Hangi renk, hangi tat senin hikâyeni anlatır? Bir çıkmazın içinde, kendi gerçeğini ararken buluyorsun kendini; bazen elma, bazen diken, bazen de kurtuluşun ta kendisi.