Gölgesiz

Uşak’ın sisli bir kışında, 1978’de dünyaya gelen bir çocukluk; babasız büyümenin ağırlığı, Darüşşafaka’nın kapısından içeri adım atmanın umudu. Şiir, onun için sessizliğin içinde patlayan bir çığlık oldu. Yalnızlığın, özlemin, bazen de öfkenin diliydi. Kelimeler yetmediğinde, dizeler devreye girdi; hüzün, bir liman gibi sardı etrafını. Nazım’ın ateşi, Attila İlhan’ın isyanı, Ahmet Telli’nin hüznü... Hepsi birleşti, onun kaleminde. Anlatılamayanı anlatmanın, ağlanamayanı ağlamanın yolu oldu şiir. Gölgesiz, bu yolculuğun izlerini taşıyor.