Gilda

Gilda’ya veda ediyorum, bu kez dönüp bakmayacağım ardımda kalanlara. Yeşil tespihim yanımda, gözyaşlarını sildiğin mendiller de. Ağladığını biliyorum, gözlerinden süzülen buğu kuşlara kadar yayılıyor etrafa. Senin acına dayanamam, biliyorsun. Bir dokunuşla geri döner, Eylül’ün acımasız sabahında soluk soluğa kalmış yanaklarına uzanırım. O an her şey durur; ben, Eylül, kuşlar, yağmurlar... Ellerimiz birbirine kenetlenir, bedenim cansızlaşır, gülümseme donar dudaklarımda. Yine de gidiyorum işte, belki de ilk kez gerçekten gidiyorum. Geride bıraktığım her şey, seninle birlikte sönüp gidecekmiş gibi. Ama adımlarımı durduramıyorum.