Gelincik Tarlası

Hande Baba’nın öyküleri, sessizliğin ardına çekilen, karanlıkta hayallerini canlandıran insanların dünyasına kapı aralıyor. Bu karakterler, toplumun gürültüsünden uzakta, kendi içlerine sığınmış; kabuklarına çekildikleri anlar onlara hem korunak hem de ağır bir yük oluyor. Öykülerde, başkalarının dayattığı rolleri reddeden, korkularını aşmış, doğayla bütünleşen kadınlar öne çıkıyor. Onlar, sadece bireysel varlıklar değil; toplumun unuttuğu, dışladığı bir benliğin temsilcileri. Geçmişle bugün arasında dolaşan anlatı, sevginin farklı yüzlerini gözler önüne sererken, yaşamın özünün sevmek olduğunu fısıldıyor. İnce bir dille örülmüş bu öyküler, ruhun derinliklerinde gezintiye çıkarıyor okuru.