Gece Hayatım

Her gündüz, esasen geceye hazırlıktır. Gündüzleri dağ başlarından, akarsu kıyılarından, derin deniz diplerinden, uçsuz bucaksız vadilerden; hayatın külfetleri kadar nimetleriyle de harmanlanmış kent meydanlarından, modernizmle postmodernizm arasında giderek daralan bir alanda talan edilmiş işyerlerinden edindiğimiz çoğu gereksiz yüklerle gecenin yolunu tutarız.

Gece, geniş kollarıyla hep güvenli bir sığınak olmuştur. Ana rahmini hatırlatan bir tarafının olması da belki biraz bundandır. Bindiğimiz mumdan kayıklar, gecenin ateşten dehlizlerinde erimek şöyle dursun, kendilerine yepyeni varlık alanları edinir. Cahit Sıtkı’nın “Gece bir sebep değil belki bir neticedir” mısraının gerisinde yatan sır da muhtemelen buradadır.

Ve aşklar, biraz da geceye yargılı su sarnıçlarıdır. Sızdırdıkları suyun mahiyeti değil, meziyeti belirleyecektir gecenin derinliğini. O derinliğe aşina olması gereken aşklar; gündüzün hasarlarından kendilerini kurtarabildikleri, kanayan yerlerini onarabildikleri ölçüde birbirlerine yepyeni dirimlere dair yepyeni sözler verebilecektir. O derin sözlerin geceye ait olması bile başlı başına bir anlamlar manzumesidir zaten. Orada, öylece durup bekler her biri: bir suretten arta kalan aynalar, serinliği kendine yakıştıramayan saten çarşaflar ve ışıltılı bir ten...

Yazarların yazdıkları kadar, belki ondan da ziyade, yaşadıkları ilgilendirir bizi. O hayatların, o yaşantıların geceye ait bölümü sanki daha çok mercek altındadır. Düşlerin ve düşüşlerin eşlik ettiği geceler, okurun açmaya korktuğu ya da sürekli ertelediği bir penceredir kimi zaman. Çünkü çiğ sahne ışıkları, Misakımillî sınırları dâhilinde hiçbir zaman yazıdan ve yazardan yana olmamıştır.

[B]Gece Hayatım[/B]’ı benzersiz kılan yalnızca ülkenin mevcut koşulları değil, o koşullara rağmen direnişin ve başkaldırının burcunda duran Adalet Ağaoğlu’nun cesaretidir de...