Fotoğraf Gülüşler

İçimizdeki fırtına, sessiz bir esintiyle başlayıp zamanla azgın dalgalara dönüştü. Oysa farkında bile değildik; ayak bastığımız zeminin kayganlığını, savrulmanın bizimle başladığını. Keşke bir şeyler söyleyebilseydik, ne kadar anlamsız olursa olsun. Korkularımızın etrafına ördüğümüz duvarlar, bizi her yandan kuşatmıştı. Ama yine de arkasında kalanlara seslenmeyi denedik. Kanayan yerlere gül dedik, dikenlerimizle birlikte. Belki de anlamak için biraz daha yakından bakmak gerekiyordu. Anlatabildik mi peki?