Eza

Acı, hayatın en çıplak gerçeği midir? Bazen insanın varoluşunu anlamlandırması, içindeki ağırlığı taşımaktan daha zor gelir. Kendini dünyaya ait hissetmeyen biri, çektiği sancıların yeterli olduğuna inanırsa, eline geçen gücü nasıl kullanır? Ya acı, tek ölçütse? Bir adım atmak, nefes almak, sevmek ya da nefret etmek... Her şeyin bir bedeli varsa, o bedel hep acıyla ödeniyorsa, hayatın anlamı da bu denklemde saklı olabilir mi? Yüz liranın, bir öpücüğün, hatta bir lokma ekmeğin ardında yatan gerçek, belki de sadece ve sadece katlanılan eziyettir. Peki, bu farkındalık insanı özgürleştirir mi, yoksa daha da yalnızlaştırır mı?