Eylül'den Kalanlar

Herkesin bir kalemi vardır hayatın satır aralarına kelimelerini bıraktığı. Her kalem farklı bir hikâye bırakır bu satırlara. Her gelenle birkaç sayfa daha yer eklenir, gidenlerle eksilir bu sayfalar. Tıpkı gidenleriyle eksilen bizler gibi. “Belki ilerleyen sayfaların son satırlarında buluşuruz biz seninle. Yarım kalan parçalarımıza beraber rastlar, Birlikte tamam oluruz. Belki puslu bir sonbahar akşamında güneş yerini geceye bırakırken bir tebessüm belirir gül rengi dudaklarında. Ve ben yağan yağmura aldırmadan severim seni. En az toprağın kokusu kadar masum ve minik bir çocuğun küçük yüreğindeki kaybetme korkusu kadar ürkekçe...