Ester

Kocaman bir hiçliğin içinden geliyorum sana Merhameti veba gibi gören o canavarlaşmış ruhlardan sıyrılarak İliklerine kadar sömürülen iyiliklerin küllerini avuçlaya avuçlaya Beni anlıyor musun ruhumun çölünde bir gül gibi yaşamı direten insan İnsanın insanana sığınamadığı bir çağdan geliyorum sana ! Yaşam bu kadar boğazlanırken ciğerlerine dolan hava Gözlerinde annen Havva’nın mahcubiyeti Söylesene kaç kez öldürdü cenneten kovulan Adem’in bakışları seni ?