Erkete

Yaşam, sanki bir başkasının ellerindeymişçesine kontrolsüzce savrulup duruyor. Her kaçış denemesi, daha derin bir bataklığa sürüklüyor insanı. Yarınlar hep aynı kalacakmış gibi geliyor; bu sonsuz döngü hiç bitmeyecekmiş gibi. Ta ki her şey yerinden oynayana, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı o ana kadar. Kendi içine gömülmekle özgürleşmek arasında sıkışıp kalan bir ruhun, varoluşun eşiğinde attığı her adım, aslında bir yere ait olma çabasından başka bir şey değil. Akışın içinde kaybolmak mı, yoksa onu kırmak mı? Sorunun cevabı, belki de hiç ummadığımız bir yerde saklı.