Emeğin Çukurovası

Çocukluk bir adımda bitiverir; ayaklandığın an, yaşamın emeğe dönüşür. Oyun vaktinde simit satan eller, kitap kokusunu unutmuş fındık tarlalarında ter döker. Pamuk toplarken yıldızlara hasret kalanlar, o pamukların üzerinde son nefeslerini verir. Memleket, doğduğun toprak değil, doyduğun yerdir; emeğin toprağıdır. Taşlı tarlasında çiftçi, pazarda yanan çıra gibi Yörük, kuaförde törpülenen pedikürcü, malikânede süpürge sallayan kadın, fabrikada uykusuz gece bekçisi... Hepsi bir yerde buluşur: Çukurova’da, emeğin kucağında. Gezi Parkı’nın kıyısında hayatını satan kadın, denizde geçmişini yitiren balıkçı, kılıç gibi bilenen demirci, kuşun kanadında dostunu arayan genç, geleceğe bahçe açan ihtiyar... Her biri, kendi kefenini yıkayan, kaderini ağartamayan isimsiz kahramanlar. Adana’nın tozlu sokaklarından fabrikaların gürültülü avlularına, pamuk tarlalarının beyazından gece vardiyalarının karanlığına uzanan bu.