Elveda Amelia

sonra ağlamaları vardı kadınların; - erkeklerin ağlamaları vardı- onlar da geçiyorlar hayatımızdan; -bandolar, mızıkalar, fener alaylarıyla- sen benim, ben senin hayatından nasıl geçip gideceksek, olacaksa bu birimiz ölmeden… bir fotoğraf, bir şiir… bir çocuk; -senin benden doğurduğun- hepsi bir anı olsun diye belki; -bayraklar iniyor önümüzde diz hizasına- geçiyor hüzzamlar, dile kolay büyük aşklar ömrümüz… Bir ırmak şiir olan “elveda amelia”, Beyoğlu’nda başlayan küçük bir aşk öyküsüyle yola düşüp, Edip Cansever’in Umutsuzlar Parkı şiiri, Rilke’nin Duino Ağıtları gibi şiirlerin omuz başlarına tutunarak, ötelere, insanın derinlerine devlerin omuzunda yükselerek” bakmaya çalışıyor.