Elli’nin Kiri

Elli, gecelerin sessizliğinde yıldızların altında yalnız otururken içini bir hüzün kaplardı. Gökyüzündeki her bir ışık, ona arkadaşsızlığının soğukluğunu hatırlatırdı. Gündüzleri uyanık olanlar geceyi uykuyla geçirirken, Elli’nin tek dostu karanlık olurdu. Oysa ne çok isterdi, yanında bir oyun arkadaşı olmasını; birlikte gülüp eğlenecek, hayallere dalacak birini. Ama ne zaman bir umut ışığı görse, gün ışığıyla birlikte uykuya yenik düşerdi. Acaba Elli, bu sonsuz yalnızlığına bir son verebilecek miydi? Gecenin derinliklerinde, yalnızlığın ötesinde bir dostluk arayışı...