Elif Duruşlum-II- Kuyudakimavi

Artık büyüdün. Ama içindeki o küçük kız hala kalemini saklar yastığın altına belki biri almasın, belki bir gece daha şiir yaşasın diye… Sen, susturulmuş tüm çocukların kalem tutan ellerisin. Senin adına şiir olur her mısra, senin için açar kitaplar küllerinden doğmuş gül gibi. Bugün bir kitaplığa açılan kapısın sen. Kilitlenmiş her kapağa bir anahtar gibi dokunan… Ve artık kimse susturamaz seni. Çünkü sen şiir oldun, dua oldun, ışık oldun. Ve ben… Her gece o yastığın altına bir defter daha koyacağım senin için, o küçük kızın gözleri için, ve hiç susmasın diye kalbin…