Elfiya

Yolunda yürüdüğüm her adımda, senin yerinde olabilmeyi diledim. Şimdi anlatacaklarım var: kayaların arasına sıkışmış bir damlanın coşkun akıntısında boğulur gibi hissettiğim anlar... Henüz yüzünü bile seçemediğim bir balığın karnından sana sesleniyorum. Burası karanlık, yalnız bir köşe. Ve ben, karanlıktan ürperiyorum. Sana dostça uzattığım el, senin hikâyende ayakkabılarımı giyebilmen için; benimkini de anlayabilmen için bir çağrı. Senin yürüdüğün yollarda, senin ayak izlerine basabilmek umuduyla...

Bu, benim hikâyem. Kelimelerini senin renklerinle boyayacağın, hayalinde canlanacak bir yolculuk. Yanında bir fincan kahve olsun, satırlar sana çay ısmarlasın. Bana iyi bakarsın, değil mi?