Elbet Bir Gün Buluşacağız

Gece yarısının sessizliğini ansızın bozan zil sesiyle irkildi Betül. Gözlerini ovuşturarak yataktan kalktı, sersemlemiş adımlarla kapıya yöneldi. "Kim var orada?" diye fısıldadı, sesi titriyordu. Dışarıdan gelen erkek sesi, tanıdık bir ezgi mırıldanmaya başladı: *"Elbet bir gün buluşacağız, bu böyle yarım kalmayacak..."* Betül’ün yüreği duracak gibi oldu. Kırk altı yıl... Tam kırk altı yıl geçmişti o şarkıyı onun sesinden son duyalı. Şimdi, kapının ardında, yıllar önce kaybettiği aşkı mı duruyordu? Zamanın unutturamadığı bir hikâye, yeniden başlıyordu.