Efsun

Bir zamanlar huzur dolu bir evimiz vardı; babamın kolları güven verirdi, annemin sofrası sıcacık ekmek kokardı, kardeşlerimle gülüşmelerimiz odaları doldururdu. Sonra bir sabah her şey karardı. Sevgi dolu sesler yerini korku ve öfkeye bıraktı, masadaki kâseler boşaldı, gülücükler soldu. Kardeşlerimin hayalleri bir bir sönmeye başladı, ben ise anlamaya çalışırken kendimi kaybettim. Umut denen şeyin nasıl buharlaştığını, genç yaşta hiçliğe dönüştüğümü gördüm. Artık sadece susup bekleyen, çaresizliğin içinde boğulan bir kızdım.