Dört Mevsime Hükümlü

Şairin satırlarında tıp bilgisinin soğukluğu, duyguların sıcaklığına dönüşüyor. Bir hekim gözüyle bakılan hayatta, ayrılık acısı baharın tazeliğiyle iç içe geçiyor. Her dize, bir yaranın kabuk bağlamasını değil, kanayan yerin hâlâ nasıl sızladığını anlatıyor. Gidenin ardından kalan boşluk, şiirin ritmiyle dolup taşıyor; notalar gibi yükselen sözcükler, en kırılgan perdeden dokunuyor yüreğe. Karabela’nın kaleminden dökülenler, mevsimlerin döngüsü gibi acıyı da yeniden tanımlıyor: Kışın dondurucu sessizliği, yazın yakıcı özlemi arasında savrulan bir ruhun izlerini sürüyor. Her şiir, bir reçete gibi; okunduğunda iyileştirmiyor belki, ama anlatıyor.