Dilenci

Gülce’nin hayatı, amcasının ani kaybıyla bir daha toparlanamayacak kadar sarsıldı. O gün, her şeyin değiştiği andı. Kazadan önce yolda karşılaştıkları dilenci, amcasının şapkasını uzatmasıyla başlayan küçük bir merhamet hareketi, sonradan içini kemiren bir pişmanlığa dönüştü. Ya o şapkayı vermeseydi? Ya Gülce, o gece amcasının yanında kalmak istemeseydi de yola hiç çıkmasalardı? Bu sorular, yıllar geçse de zihninden silinmedi. Amcasının ölümünde kendi payı olduğuna inanıyor, bu düşünce onu her gün biraz daha yiyip bitiriyordu. Hayatın kırılma anları, bazen bir anlık kararlarla şekillenir; Gülce ise bu gerçeğin ağırlığını sırtında taşıyordu.