Despotun Taşrası

Düşen insan, artık yerden yükselmeyi unutmuştur. Ayaklarındaki toz, yüzündeki ifadesizliğin aynasıdır sanki. Her adımda, başkalarının gölgesinde kalmanın ağırlığını taşır. Bir zamanlar gökyüzüne bakarken hissettiği o hafiflik, yerini ezilmişliğin taşlaşmış sessizliğine bırakmıştır. Tanıdık bir yüz değil, yıpranmış ayakkabılar dikkatini çeker artık. Sözler, üstüne boca edilen bir yük gibi çöker; iyi niyet bile içindeki kırgınlığı körüklemekten öteye geçmez. Gözleri, etrafı seçemeyecek kadar bulanıklaşmıştır. Karanlıkta, boşluğa inat yumruklar savurur; çünkü başka bir şey yapacak gücü kalmamıştır.