Çok Eylül Önceydi

Bazen alışmak zaman alır, bazen ayrılmak. Ama bilirsin hep hüzün kokar okul koridorları. Bir ilkgüzde –eylülde– doldurduğunuz sınıflar, bahçeler bir ilkyaz sonunda –haziranda– kimsesizliğin ıstırabıyla kıvranırken ne hazirana kızabilirsiniz ne eylüle. Üstelik ne eylüle gönül verebilirsiniz ne hazirana. İkisi arasında sıkışır kalır hayat. Her şeyin solduğu, bitiyor dendiği bir mevsimde cıvıl cıvıl bir başlangıçtır eylül. Ve her nimetin tadıldığı haziranda buz keser takvimler. Zaman donar. Ne zaman ki Ay –kaba bir hesapla– üç kez daha turlar Dünya’yı, sene dolar, buz çözülür, hicran biter. Yeni bir yılın apaydın sabahına “günaydın” der âlem. Yıl budur. Gerisi, hesap kitap bilmeyenler için uydurulmuştur. Baharın gelişini nisandan, güzün gelişini eylülden bilenler için... İsa’dan (as) öncesini hayatlarına dâhil etmeyenler, Âdem’den (as) beri hayatta olanların takvimini elbette anlayamayacaklar.