Çocukluğum

Perdeleri çekili, yarı ışıklı bir odada babam, pencerenin dibinde yerde yatıyordu. Beyazlar giymişti ve boyu epeyce uzamış gibiydi. Çorapsızdı; ayak parmakları tuhaf bir biçimde aralanmıştı. Göğsünde birleştirdiği, huzurla dinlenen o narin parmaklarının şekli de bozulmuştu. Bir zamanlar ışıltılı olan gözlerini, bakır paraların kara halkaları sıkıca mühürlemişti. Babamın o şefkat dolu yüzü kararmıştı. Kötücül biçimde sırıtan dişleri içimi titretiyordu.

Üzerindeki kırmızı etekle yarı giyinik annem, babamın önüne çömelmiş, onun uzun, yumuşak saçlarını alnından geriye doğru tarıyordu. Benim karpuz kabuğu testerelemeye bayıldığım o siyah tarağı tutuyordu elinde. İçinden yükselen uğultulu bir sesle sürekli bir şeyler mırıldanıyordu. Gri gözleri şişmiş, gözyaşı ırmağı içinde ufalıp gitmişti.

Büyükannem elimden tutmuştu. Şişman bir kadındı. Büyücek bir kafası, epey büyük gözleri ve basık, komik bir burnu vardı. Yukarıdan aşağı siyahlar giymişti. Peltemsi bir yığını andırıyordu; bu yüzden de merakımı giderek artırıyordu. O da gözyaşı döküyordu. Ses tonu anneminkinden farklıydı, fakat onun sesiyle epeyce uyum içindeydi. Titreyişler içinde elimden çekti ve beni babamın üzerine doğru itti. Ben ısrarla karşı çıkıp onun arkasına gizlenmeye uğraştım. Bayağı korkmuştum; burada bulunmak da bana tuhaf geliyordu.