Cılız Meymenet

Zamanın nasıl akıp gittiğini ölçmek isterdi belki, ama beynindeki o uçurumlar saymakla bitmez. Her biri ayrı bir sessizlik, ayrı bir yalnızlık barındırır içinde. Kadehini kaldırıp düşüncelerin ağır yüküne içmek gerekir bazen; acıyı biraz olsun hafifletmek için süslemek, menekşelerle donatmak kaybolan hayalleri. Belki de iyiliğe dönüşen o yarım kalmış umutlara tokuşturmalı kadehi. Arabesk bir hüzün sarar her yanını, gurur ise her daim ilk sırada bekler. Neyse ki bu karmaşada, en derinde bir yerde, hâlâ kendini bulma umudu var.