Çıkmaz Kasaba

Bu kasabada sessizlik, biriktikçe patlayan bir öfkeye dönüşür. Kelimeler suskunluğun ardında birikirken, yürekler çığlık atmaya başlar. Umut, inandığın değil, en zayıf anında kopan yerden sızar gider. Cesaretin son kırıntısı da tükenince, geriye zincirler ve karanlık kalır. Küçük bir yerde büyük yalnızlıklar, unutulmuş hikâyeler ve kırılgan hayatlar birbirine dolanır. Her adım, çıkmaz sokaklara açılan bir kapıdır sanki. İnsanlar burada kaybolmaz, aslında çoktan kaybetmiştir kendini. Sözcüklerin ağırlığı altında ezilenler, sonunda susmayı seçer; ama suskunluk da bir yanıt değildir. Çünkü sessizlik, en yüksek sesle haykıran yalandır.