Çakıl Taşı

Bahçenin ötesinde, dişleri paslı makinelerden fırlamış gibi duran devasa bir yaratık, toprağı eşeleyerek Çakıltaşı’na doğru ilerliyordu. Küçük taş, bu gürültülü canavarların gölgesinde donup kalmıştı. Anneannesi, kuşlarla birlikte uzaklara gitmiş, en yakın dostu Doğa ise yeni bir şehre taşınmıştı. Artık yalnız kalan Çakıltaşı’nı büyük bir tehlike bekliyordu; bu demir pençeli makinelerden kaçmak neredeyse olanaksızdı.

Gökyüzündeki kuşlar, yaklaşan felaketi sezmişti. Uzak diyarlara uçabilen sığırcıklar, dünyanın dört bir yanındaki eski yapıları ziyaret ederek aynı çığlığı duyuracaktı: “Çakıltaşı yok oluyooor!” Bu tanıdık ve yürek burkan öykü, Sezin Mavioğlu’nun sıcacık anlatımıyla hayat buluyor.